James Jamerson, 1960’lar boyunca Motown’da yüzlerce kayıt yaptı. Adı plaklarda yazmıyordu. Stüdyo müzisyenlerinden oluşan Funk Brothers topluluğunun üyesiydi ve o dönemin en çok dinlenen bas hatlarının çoğu ona aitti.
Sağ elini tek parmakla kullanırdı. Kendisi bu parmağa “the hook” derdi. Tek parmak, notalar arasında doğal bir sınır koyar; hızlı pasajları zorlaştırır ama her notaya aynı ağırlığı verir. Jamerson’ın tonundaki oturaklılık büyük ölçüde buradan gelir.
Hatları ezgiseldir. Akorun kök sesinde durmak yerine, akor sesleri arasında yürür, kromatik geçişler koyar, şarkının boşluklarını doldurur. Bunu yaparken vokalin önüne geçmez. Bu denge, pop kaydında bası bir eşlik çalgısından çıkarıp ikinci bir ezgi hattına dönüştürdü.
Çalgısı 1962 model bir Precision Bass’tı ve tellerini neredeyse hiç değiştirmezdi. Eski teller parlaklığını yitirir, daha yuvarlak bir ton verir. Süngerle kısılan tel, plaktaki o kısa ve dolgun sesi üretir.
Derslerimizde Jamerson hatları, akor sesleri arasında yürümeyi öğretmek için kullanılır; kursiyer kök sesin dışına ilk kez burada çıkar.